O donicach na tarasie decyduje rzadko sama estetyka – ważniejszy bywa metraż, strona świata i czas, jaki ktoś jest gotów poświęcić na pielęgnację. Głęboki cień zmienia dobór roślin, a pełne słońce od zachodu wymaga jaśniejszego materiału, który mniej się nagrzewa. Głębokość pojemnika i warstwa drenażu na dnie decydują później, czy korzenie przetrwają deszczową jesień. Styl elewacji i nawierzchni tarasu podpowiada resztę – beton, drewno czy technorattan.
Jak dobrać donice do wielkości i stylu tarasu?
O doborze donicy na taras decydują cztery czynniki: metraż tarasu i szerokość przejść, ekspozycja na słońce, styl architektoniczny budynku oraz czas, jaki jesteśmy w stanie poświęcić na pielęgnację. Zanim wybierze się kolor czy materiał, warto zmierzyć szerokość przejść, by donice nie blokowały codziennej komunikacji między meblami a drzwiami.
Głębokość donicy zależy od tego, co ma w niej rosnąć. Rośliny sezonowe i niewielkie byliny wystarczy sadzić w pojemnikach o głębokości około 20-25 cm, natomiast krzewy i formowane drzewka potrzebują zwykle co najmniej 40-50 cm ziemi, a przy dużych okazach lepiej sięgnąć po donice 60 cm i głębsze. Każda donica stojąca na zewnątrz wymaga otworu odpływowego i kilkucentymetrowej warstwy drenażowej u dna, inaczej woda po deszczu zalega przy korzeniach i prowadzi do ich gnicia.
Styl donic wynika zwykle z szerszego planu, bo urządzanie przestrzeni tarasowej określa wcześniej materiał podłogi, kolor elewacji i układ mebli, z którymi donice muszą współgrać. Betonowa nawierzchnia dobrze przyjmuje surowe, geometryczne formy, a drewniany taras – naturalne materiały jak wiklina czy impregnowane drewno. Dobór konkretnego rozwiązania łatwiej podjąć, znając typowe zestawienia warunków z rekomendacją.
- Mały taras, do około 10-12 m2 – lepiej sprawdzi się grupa 3-4 średnich donic niż jedna bardzo duża, bo łatwiej ją przestawić i nie zablokuje przejścia.
- Pełne słońce, strona południowa lub zachodnia – jaśniejsze donice, biel, jasny szary, terakota, ograniczają przegrzewanie się korzeni, bo mniej pochłaniają promieni niż grafit czy czerń.
- Taras osłonięty, strona północna lub pod zadaszeniem – wybierz gatunki cienioznośne, np. hosty czy paprocie, a donicę i tak zaopatrz w drenaż, bo w cieniu woda odparowuje wolniej.
- Mało czasu na pielęgnację – donice samonawadniające ze zbiornikiem wody w dnie wydłużają odstępy między podlewaniem nawet do kilku dni.
1. Donice ustawione schodkowo na różnych wysokościach
Zamiast ustawiać wszystkie donice w jednym rzędzie, warto pogrupować je na różnych wysokościach – część na ziemi, część na podstawkach czy stolikach, a najmniejsze na balustradzie. Taki układ tworzy naturalny efekt kilku pięter zieleni i optycznie pogłębia przestrzeń, nawet jeśli sam taras ma tylko kilka metrów kwadratowych. Grupa 3-5 donic działa lepiej niż osiem pojedynczych doniczek rozrzuconych po całej powierzchni.
Rozwiązanie sprawdza się na małych i średnich tarasach, gdzie jeden rząd jednakowych pojemników wygląda płasko i przypadkowo. Warto łączyć wyższe donice stojące na podłodze z niższymi osłonkami i modelami na kółkach, które łatwo przesunąć w inne miejsce. Zostaw jednak co najmniej 60-70 cm swobodnego przejścia między klastrem donic a meblami, żeby kompozycja nie utrudniała codziennego przechodzenia po tarasie.
2. Formowane drzewko oliwne w donicy śródziemnomorskiej
Jedno, starannie uformowane drzewko oliwne w dużej donicy działa jak naturalna rzeźba i samo wystarcza, żeby nadać tarasowi śródziemnomorski charakter bez dodatkowych dekoracji. Kulista lub sztambowa forma korony dobrze komponuje się ze stylem rustykalnym, ale równie dobrze wypada w minimalistycznych, jednokolorowych aranżacjach.
Oliwka lubi pełne słońce przez większość dnia i przepuszczalne, niezbyt żyzne podłoże, dlatego donica musi mieć solidny drenaż z warstwą keramzytu lub żwiru u dna. Ze względu na rozmiar dorosłego okazu potrzebna jest ciężka, stabilna donica – najlepiej betonowa lub ceramiczna o średnicy od 50 cm wzwyż, która nie przewróci się pod naporem wiatru.
W cieplejszych regionach kraju drzewko może zimować na zewnątrz pod osłoną z agrowłókniny, ale w chłodniejszym klimacie zwykle wymaga przeniesienia do jasnego, niezbyt ciepłego pomieszczenia na zimę albo solidnego okrycia całej donicy. Jeśli taras jest zacieniony choćby częścią dnia, oliwka traci gęstość korony i kwitnie słabiej.
3. Betonowe donice w industrialnym stylu
Surowe, geometryczne donice z betonu architektonicznego – prostopadłościany, kostki, cylindryczne kadłuby – budują industrialny charakter tarasu bez żadnych dodatkowych ozdób. Rozwiązanie najlepiej wygląda tam, gdzie taras jest wykończony betonowymi płytami i tak dominuje w kolorystyce szarości, bo donice nie wprowadzają dysonansu, tylko powtarzają ten sam materiał w innej formie.
Duża waga betonu to jednocześnie zaleta i wada. Z jednej strony donica praktycznie nie przewraca się na wietrze i dobrze trzyma nawet wysokie trawy, z drugiej – transport i przestawianie wymaga dwóch osób albo wózka. Niezaimpregnowany beton bez izolacji może pękać przy silnym, długotrwałym mrozie, więc na zimę warto owinąć ścianki matą izolacyjną. Do betonu dobrze pasują metalowe meble ogrodowe oraz trawy ozdobne, które łamią surowość formy miękką fakturą.
4. Wiklinowe osłonki w aranżacji boho
Pleciona osłonka z naturalnej wikliny, nałożona na zwykłą plastikową doniczkę z otworem odpływowym, daje swobodny, rzemieślniczy charakter typowy dla stylu boho bez konieczności kupowania drogich donic dekoracyjnych. Taki zestaw najlepiej wygląda na tarasach z drewnianą podłogą, w aranżacjach rustykalnych albo swobodnych, gdzie liczy się naturalna faktura materiałów.
Sama osłonka nie ma zwykle własnego drenażu, więc całą pracę odwadniającą wykonuje doniczka wewnątrz – warto to sprawdzić przed zakupem. Naturalna wiklina pod wpływem deszczu i wilgoci szybciej się starzeje i pleśnieje, dlatego lepiej trzymać ją pod zadaszeniem albo wybrać technorattan, syntetyczny splot, który znosi zmienną pogodę bez próchnienia przez wiele sezonów. Do wiklinowych osłonek dobrze pasują trawy ozdobne i kwiaty o zwisających pędach, np. surfinie.
5. Zielony parawan z donic wzdłuż balustrady
Rząd wysokich, wąskich donic ustawionych wzdłuż balustrady albo krawędzi tarasu tworzy naturalną barierę wizualną między sąsiadującymi działkami bez budowania pełnego muru czy płotu. To rozwiązanie jest dobrą alternatywą dla klasycznych nasadzeń wzdłuż granicy tarasu, bo działa nawet tam, gdzie płyta betonowa pod nawierzchnią nie pozwala sadzić bezpośrednio w gruncie.
Do tego zadania najlepiej nadają się donice prostokątne lub podłużne, o szerokości zaledwie 25-30 cm, ale stabilne i wypełnione ciężkim podłożem. Gęstą zasłonę budują formowane krzewy liściaste, na przykład ligustr w formie żywopłotu, albo wysokie trawy ozdobne jak miskant. Wąskie pojemniki mają mniejszą objętość ziemi niż klasyczne donice, więc przesychają szybciej i wymagają częstszego podlewania, czasem nawet co drugi dzień w upalne dni.
6. Aluminiowe donice w geometrycznych kształtach
Donice aluminiowe o prostych, geometrycznych kształtach – kostka, cylinder, niski prostopadłościan – dobrze wpisują się w nowoczesne, uporządkowane tarasy w stylu skandynawskim czy minimalistycznym. Gładka, matowa powierzchnia bez zdobień pozwala roślinom zostać głównym elementem kompozycji, a nie samej donicy.
Aluminium jest kilkakrotnie lżejsze od betonu czy kamienia, dzięki czemu nawet dużą donicę łatwo przestawić jedną osobą, a materiał nie koroduje pod wpływem deszczu. Świetnie komponuje się z prostymi meblami metalowymi o tej samej, chłodnej kolorystyce. Trzeba jednak pamiętać, że metalowe ścianki silnie nagrzewają się w pełnym słońcu, co może przesuszać skrajne partie bryły korzeniowej.
7. Trawy ozdobne i byliny w donicy warstwowej
Jedna donica skomponowana według zasady lider – wypełniacz – zwis daje efekt gęstej, wielowarstwowej rabaty bez konieczności sadzenia kilku pojemników. W centrum albo z tyłu sadzi się najwyższą roślinę, wokół niej gatunki średniej wysokości, a na brzegu rośliny zwisające, opadające poza krawędź pojemnika. Taki układ sprawdza się u osób, które chcą efektownej kompozycji bez częstej przesadki – dobrze dobrane trawy i byliny wytrzymują w tej samej donicy kilka sezonów, o ile co roku odświeży się wierzchnią warstwę podłoża.
Największym błędem jest łączenie w jednej donicy gatunków o zupełnie różnych wymaganiach wodnych – rozchodnik uschnie w towarzystwie wilgociolubnej hosty, a hosta zgnije przy reżimie podlewania odpowiednim dla suchołubnych traw. Bezpieczny zestaw obejmuje kilka gatunków o podobnym apetycie na wodę, co ułatwia dalszą pielęgnację całej kompozycji.
- Miskant chiński, odmiany karłowe – rola lidera; lubi słońce i średnio wilgotne podłoże, rośnie w donicy przez kilka lat.
- Rozplenica japońska – rola wypełniacza; znosi półcień, tworzy miękkie, falujące kępy.
- Funkia, hosta – do zacienionej strony donicy; potrzebuje wilgotnej ziemi i osłony od popołudniowego słońca.
- Bluszcz pospolity lub barwinek – roślina zwisająca; zakrywa krawędź donicy i znosi zarówno słońce, jak i cień.
8. Kaskadowe surfinie w donicach wiszących
Donice montowane na zewnętrznej stronie balustrady, obsadzone kaskadowymi surfiniami, zajmują zero miejsca na podłodze tarasu, bo cała kompozycja wisi w powietrzu. To jedno z lepszych rozwiązań dla niewielkich tarasów i balkonów, gdzie każdy metr podłogi liczy się na stolik czy fotel, a nie na donice.
Surfinie kwitną najobficiej w pełnym słońcu, ale dobrze znoszą też lekki półcień, tracąc jedynie część intensywności kwitnienia. Rosną szybko i potrzebują częstego podlewania, w upalne dni nawet raz dziennie, bo płytkie, wisiące pojemniki mają niewielką objętość podłoża i szybko przesychają. Przy tarasach na wyższych piętrach albo w wietrznych lokalizacjach warto sprawdzić solidność mocowań – słabe zaczepy mogą się obluzować pod ciężarem mokrej ziemi.
9. Zioła kulinarne w donicach przy grillu
Kilka donic z ziołami kulinarnymi – bazylią, tymiankiem, rozmarynem czy oregano – postawionych blisko strefy grillowej spełnia jednocześnie funkcję dekoracyjną i praktyczną, bo świeże listki są zawsze pod ręką podczas gotowania na świeżym powietrzu.
Większość ziół śródziemnomorskich lubi pełne słońce i przepuszczalne, niezbyt żyzne podłoże z dodatkiem piasku czy keramzytu. Rozmaryn i mięta mają dodatkowo tę zaletę, że ich zapach odstrasza część komarów i innych latających insektów, co przy wieczornym grillowaniu bywa równie cenne jak sam aromat w kuchni. Nie warto jednak sadzić w jednej donicy rozmarynu z miętą – pierwszy potrzebuje suchego podłoża, druga stale wilgotnego.
10. Donica z drzewkiem cytrusowym
Drzewko cytrusowe w donicy – cytryna, pomarańcza czy kumkwat – wnosi na taras egzotyczny, pachnący akcent i zostaje dekoracyjne nawet wtedy, gdy nie zawiązuje owoców, bo błyszczące, ciemnozielone listki same tworzą efektowną koronę. Najlepiej wypada na osłonionych od wiatru, słonecznych tarasach, gdzie temperatura nie spada nagle w nocy.
Cytrusy mają rozbudowany, ale dość delikatny system korzeniowy, dlatego potrzebują dużej, ciężkiej donicy o średnicy od 40-50 cm z otworem odpływowym i grubą warstwą drenażu na dnie – stagnująca woda szybciej szkodzi im niż chwilowe przesuszenie.
W większości regionów Polski drzewko cytrusowe nie przetrwa zimy na zewnątrz i wymaga przeniesienia do jasnego, chłodnego pomieszczenia o temperaturze zbliżonej do kilku stopni powyżej zera – rolę takiej zimowej kwatery świetnie odgrywa ogród zimowy przy domu, jeśli dom ma taką przestrzeń. W sezonie wzrostu cytrus wymaga regularnego nawożenia nawozem do roślin cytrusowych, bo w ograniczonej objętości donicy szybko wyczerpuje zapas składników odżywczych.
11. Sukulenty i rozchodniki na słonecznym stanowisku
Kompozycja z sukulentów i rozchodników radzi sobie tam, gdzie słońce odbija się od płytek i podłoże przesycha w ciągu kilku godzin – najbardziej nasłonecznione, gorące tarasy od południa czy zachodu. To też dobry wybór dla osób, które podlewają rzadko albo wyjeżdżają na dłużej.
Rośliny te gromadzą wodę w mięsistych liściach, więc potrzebują lekkiego, mocno przepuszczalnego podłoża mineralnego z dużym dodatkiem piasku, perlitu albo drobnego żwiru – klasyczna, zwięzła ziemia ogrodowa zatrzymuje zbyt dużo wilgoci. Paradoksalnie większym zagrożeniem niż susza jest tu przelanie, bo stojąca woda przy korzeniach gnije szybciej niż liście wysychają bez wody.
12. Formowany bukszpan w kształcie kuli
Symetryczne kule lub kostki uformowane z bukszpanu, ustawione po bokach wejścia na taras, budują klasyczny, uporządkowany akcent kojarzony ze stylem francuskim. Nawet pojedyncza donica z takim krzewem potrafi nadać całej elewacji bardziej reprezentacyjny charakter, bez konieczności obsadzania większej powierzchni.
Bukszpan rośnie wolno, więc kształt trzeba korygować głównie po to, by go utrzymać – wystarczy strzyżenie jeden do dwóch razy w sezonie, najlepiej na wiosnę i ponownie w połowie lata. Krzewy ustawione zbyt blisko siebie albo w donicach bez przewiewu są bardziej podatne na choroby grzybowe, dlatego między poszczególnymi donicami warto zachować przynajmniej kilkanaście centymetrów odstępu, a zbyt wilgotne, zbite podłoże ograniczyć drenażem.
13. Monochromatyczna kompozycja w ceramicznych donicach
Zestaw kilku donic ceramicznych w jednej, dominującej kolorystyce – na przykład odcienie terakoty albo stonowana biel – przenosi uwagę z pojemników na same rośliny, bo oko nie rozprasza się między różnymi barwami i fakturami. To rozwiązanie dobrze działa tam, gdzie chce się pokazać bogactwo zieleni, a nie designerskie donice.
Ceramika ma jedną poważną wadę – słabo znosi mróz, bo nasiąka wilgocią, która potem zamarza i rozsadza ścianki od wewnątrz. Donice ceramiczne bez oznaczenia mrozoodporności lepiej na zimę przenieść do garażu, szopy albo przynajmniej pod zadaszenie. Przy planowaniu kolorystyki warto trzymać się jednej dominującej barwy donic, bo więcej niż dwie konkurujące ze sobą kolorystyki rozbijają spójność całej kompozycji.
14. Donice z technorattanu dopasowane do mebli
Donice z technorattanu, dobrane w tym samym splocie i kolorze co komplet wypoczynkowy, budują wizualną spójność całego tarasu – przestają wyglądać jak dodatek, a stają się częścią jednego zestawu meblowego. To rozwiązanie ma sens tam, gdzie na tarasie stoi już komplet z technorattanu.
Technorattan, czyli syntetyczne włókno imitujące naturalny splot, znosi deszcz i promieniowanie UV znacznie lepiej niż wiklina naturalna i nie wymaga corocznej konserwacji. Jakość plecionki bywa jednak bardzo różna – słabsze, tańsze modele pękają i odbarwiają się już po kilku sezonach na słońcu, więc przed zakupem warto sprawdzić grubość włókna i sposób jego mocowania do stelaża.
15. Wysoka donica narożna jako naturalny parawan
Jedna bardzo duża, wysoka donica postawiona w niewykorzystanym rogu tarasu, obsadzona krzewem albo niewielkim drzewkiem, osłania przed wiatrem i wzrokiem sąsiadów bez budowania pełnego parawanu. To dobry sposób na zagospodarowanie kąta, który zwykle stoi pusty albo służy tylko do składowania rzeczy.
Taka donica musi być bardzo stabilna i ciężka – najlepiej betonowa albo kamienna, o dużej podstawie, bo pojedyncza roślina w rogu jest bardziej narażona na podmuchy wiatru niż grupa donic po środku tarasu.
Na tarasach wzniesionych nad pomieszczeniami użytkowymi warto wcześniej sprawdzić dopuszczalne obciążenie stropu, bo pełna donica z ziemią i dorosłą rośliną waży znacznie więcej niż standardowa doniczka. U podstawy dobrze wyglądają niskie rośliny okrywowe, a przy planowaniu warto pamiętać, że krzew po kilku latach bywa wyraźnie wyższy i szerszy niż w chwili sadzenia.
16. Drewniane donice w stylu modern farmhouse
Donice z drewna w naturalnym odcieniu albo pomalowane na biel wnoszą ciepły, swojski akcent typowy dla stylu modern farmhouse i skandynawskiego. Najlepiej wyglądają tam, gdzie drewniana podłoga tarasu albo drewniana elewacja domu już nadają ton całej aranżacji, bo donica kontynuuje ten sam materiał, zamiast wprowadzać kolejny.
Drewno przed pierwszym wystawieniem na deszcz i słońce wymaga impregnacji, najlepiej preparatem odpornym na wilgoć i promieniowanie UV. Zabieg trzeba powtarzać zwykle raz na jeden do dwóch lat, w zależności od gatunku drewna i intensywności nasłonecznienia.
Do drewnianych donic dobrze pasują rośliny w odcieniach zieleni i bieli – hortensje, białe pelargonie czy trawy ozdobne – bo taka paleta nie konkuruje z ciepłym tonem drewna. Największym wrogiem takich donic jest stały kontakt dna z zawilgoconą powierzchnią tarasu, dlatego warto podnieść je na niewielkich podstawkach, które ułatwiają odprowadzanie wody.
17. Wiosenna donica z bratkami i cebulicami
Donica obsadzona wyłącznie na wczesną wiosnę – bratkami i wczesnymi cebulicami jak krokusy czy szafirki – daje intensywny, kolorowy efekt zaraz po zimie, kiedy większość ogrodu wciąż wygląda szaro. Po przekwitnięciu roślin wymienia się je na letnią kompozycję, więc taras zmienia charakter kilka razy w ciągu roku.
Bratki dobrze znoszą przymrozki nawet do kilku stopni poniżej zera, dlatego można wysadzić je bardzo wcześnie, jeszcze przed ostatnimi chłodami. Cebulice, takie jak krokusy czy szafirki, zakwitają najwcześniej ze wszystkich roślin balkonowych i cieszą oko jeszcze przed rozwinięciem się bratków. Kwitnienie tej kompozycji trwa zwykle kilka tygodni, więc warto od razu zaplanować, czym zastąpi się ją po przekwitnięciu.
18. Donice z podświetleniem LED na wieczorny klimat
Donice podświetlone od dołu albo owinięte girlandą lampek zupełnie zmieniają charakter tarasu po zmroku, wydobywając strukturę liści i pnia w sposób niemożliwy w świetle dziennym. To rozwiązanie ma sens tam, gdzie taras służy głównie do wieczornych spotkań towarzyskich, a nie tylko do popołudniowej kawy.
Najprostszy sposób to małe reflektory solarne skierowane od dołu na wysokie donice z drzewkami, a także lampki typu cotton balls wplecione między pędy. Dobry efekt daje też oświetlenie całego tarasu zaplanowane od razu z myślą o donicach, nie tylko o meblach. Cała elektronika stoi na zewnątrz, więc warto wybierać oprawy z klasą ochrony odpowiednią do wilgoci i deszczu.
19. Symetryczny rząd donic przy wejściu na taras
Dwie identyczne, duże donice postawione po obu stronach wejścia na taras budują formalny, uporządkowany akcent rozpoznawalny w architekturze klasycznej od wieków. Symetria działa najlepiej tam, gdzie sama elewacja domu jest symetryczna – z wejściem na środku i jednakowymi oknami po bokach.
Do takiej pary najlepiej wybrać roślinę wolno rosnącą, zachowującą regularny kształt przez wiele lat, na przykład formowany iglak w kuli albo kolumnie. Obie donice trzeba pielęgnować dokładnie tak samo – jednakowe podlewanie, nawożenie i przycinanie – inaczej rośliny po kilku sezonach zaczną się różnić wysokością i gęstością, co rozbija cały efekt symetrii.
20. Donice na kółkach do łatwego przestawiania
Ciężkie donice ustawione na podstawkach z kółkami można przesuwać jedną ręką, mimo że sama donica z ziemią i rośliną waży czasem kilkadziesiąt kilogramów. To rozwiązanie pozwala łatwo zmieniać układ tarasu albo chronić rośliny przed mrozem, przewożąc je w osłonięte miejsce na zimę bez wynajmowania pomocy.
Największą zaletą jest oszczędność wysiłku przy każdej zmianie aranżacji – donicę można przesunąć w cień w upalne popołudnie albo odsunąć od stołu na czas przyjęcia. Trzeba jednak sprawdzić deklarowaną nośność kółek, bo słabe, plastikowe kółka mogą się złamać pod bardzo dużą, wypełnioną ziemią donicą już po kilku przejazdach po nierównej powierzchni.
21. Pnącze prowadzone na trejażu w donicy
Donica z wbudowanym albo dostawionym trejażem – czyli ażurową, drewnianą lub metalową podporą – pozwala prowadzić pnącze w górę, dzięki czemu zielona ściana rośnie w pionie, a nie zajmuje ani centymetra podłogi. To rozwiązanie działa najlepiej na małych tarasach, gdzie liczy się każdy metr powierzchni, a jednocześnie chce się mieć więcej zieleni niż mieści jeden rząd donic.
Do trejażu w donicy najlepiej nadają się lekkie pnącza, na przykład powojnik, chmiel ozdobny czy groszek pachnący – rośliny, które nie wymagają bardzo mocnej konstrukcji nośnej jak w przypadku pergoli tarasowej budowanej na stałe. Z czasem rozrośnięta roślina staje się jednak coraz cięższa, a mokre po deszczu liście dodatkowo zwiększają masę całej konstrukcji, więc donica pod trejażem musi być stabilna i dociążona u podstawy.
Dlaczego rośliny w donicach marzną szybciej niż te w gruncie?
Korzenie rośliny posadzonej w gruncie otacza ogromna masa ziemi, która oddaje ciepło bardzo powoli i chroni je przed mrozem niemal jak naturalna izolacja. W donicy tej masy jest znacznie mniej, więc mróz dociera do bryły korzeniowej szybciej i przenika głębiej, czasem nawet o kilka stopni niżej niż wynikałoby to z temperatury powietrza. Dlatego rośliny uznawane za w pełni mrozoodporne w gruncie, w donicy bywają wrażliwe na przemarznięcie.
Materiał, z którego wykonana jest donica, decyduje o tym, jak szybko ciepło uciecze z bryły korzeniowej i czy sama donica przetrwa cykle zamarzania i odmarzania. Zanim zdecydujemy, które donice zostają na zewnątrz na całą zimę, warto sprawdzić, jak reagują poszczególne materiały.
- Ceramika i terakota niepolewane – najsłabiej znoszą mróz, bo nasiąkają wodą, która zamarzając rozsadza ścianki od wewnątrz; bez oznaczenia mrozoodporności lepiej przenieść je na zimę pod dach.
- Tworzywo sztuczne – lekkie i stosunkowo odporne, ale cienkie, twarde plastiki mogą pękać przy bardzo niskich temperaturach, zwłaszcza gdy w donicy zamarznie stojąca woda.
- Beton i kamień – najlepiej znoszą mróz dzięki niskiej nasiąkliwości dobrego betonu, choć bez wewnętrznej izolacji też mogą z czasem pękać przy gwałtownych skokach temperatury.
- Drewno impregnowane i technorattan – dobrze izolują korzenie od zimna, ale wymagają odprowadzenia wody z dna, żeby nie stały cały czas w zamarzającej wilgoci.
Trzy proste zabiegi ograniczają ryzyko przemarznięcia niezależnie od materiału: owinięcie ścianek donicy matą ze słomy, jutą albo styropianem, podniesienie pojemnika na podstawkach, by nie stał bezpośrednio na zimnej posadzce, oraz przeniesienie najbardziej wrażliwych roślin w osłonięte miejsce na czas największych mrozów.
Formowane iglaki i bukszpan opisane wcześniej zwykle znoszą zimę na tarasie bez dodatkowej ochrony, o ile donica ma dobry drenaż, natomiast drzewka cytrusowe i oliwki wymagają regularnego przenoszenia do chłodnego, jasnego pomieszczenia – w naszym klimacie zostawienie ich na zewnątrz na całą zimę zwykle kończy się ich utratą.